Mennica w Złotym Stoku powstała za panowania książąt ziębicko-oleśnickich z rodu Podiebradów. Założycielem tego rodu był król Czech Jerzy z Podiebradów (1420-1471). Uzyskał on dla swoich synów tytuły księcia Rzeszy. Cesarz Fryderyk III Habsburg nadał im również księstwo ziębickie i hrabstwo kłodzkie jako lenno, a cesarz Maksymilian, w 1502 roku, przywilej bicia monet. Wnukowie króla Jerzego: Albrecht, Karol I i Jerzy przenieśli w roku 1507 mennicę z Ząbkowic do Złotego Stoku. Mieściła się ona początkowo w książęcym zamku. Nową mennicę, którą widzimy przed sobą, zbudował w latach 1510 1520 książę Karol I. Do 1569 roku Podiebradowie bili w niej złote dukaty oraz srebrne grosze. W latach 1582 - 1595 złote dukaty bili w tej mennicy czescy możnowładcy Wilhelm i Piotr z Rozembergowie, nowi właściciele Złotego Stoku. Ostatnimi właścicielami mennicy zostali w 1599 roku książęta brzesko-legniccy. Bili oni w niej złote dukaty i grosiki oraz srebrne talary i krajcary do roku 1621. Monety te możemy znaleźć obecnie w wielu muzeach i u kolekcjonerów. Są one także często sprzedawane na numizmatycznych aukcjach.
 OPIS DUKATA Z 1522 ROKU |
 DUKAT z 1587 roku - Wilchelm z Rozemberka szlachcic, dyplomata i polityk czeski. Mennica w Złotym Stoku złoto 3,5 g, 22 mm  DUKAT z 1529 roku - Karol I - książę ziębicko-oleśnicki Mennica w Złotym Stoku złoto 3,5 g, 22 mm |
 DUKAT z 1557 roku - Jan - książę ziębicko-oleśnicki Mennica w Złotym Stoku. Złoto 3,5 g, 22 mm |
 DUKAT z 1611 roku - Jan Chrystian i Jerzy Rudolf, książęta brzesko-legniccy. Mennica w Złotym Stoku. Złoto 3,5 g, 21 mm |
Prasy zębate do bicia monet (pojedyncza i podwójna) z muzeum w Czeskim Krumlovie.
 Bicie monet za pomocą młota i stempla |
 Rekonstrukcja stanowiska do bicia monet Muzeum w Kromeriżi (Słowacja) |
 GROSZ z 1518 roku - Karol I, książę ziębicko-oleśnicki. Mennica w Złotym Stoku. Srebro 2,0 g, 25 mm |
 TALAR z 1607 roku - Jan Chrystian i Jerzy Rudolf, książęta brzesko-legniccy. Mennica w Złotym Stoku. Srebro 29,2 g, 40 mm |
 GROSZ z 1519 roku - Karol I, książę ziębicko-oleśnicki. Mennica w Złotym Stoku. Srebro 2,1 g, 25 mm |
 3 KRAJCARY z 1620 roku - Jan Chrystian i Jerzy Rudolf, książęta brzesko-legniccy. Mennica w Złotym Stoku. Srebro 2,0 g, 22 mm |
 TALAR z 1620 roku - Henryk Wacław i Karol Fryderyk, książęta ziębicko-oleśniccy. Mennica w Złotym Stoku. Srebro 29,2 g, 40 mm |
 3 KRAJCARY z 1613 i 1617 roku - Jan Chrystian i Jerzy Rudolf, książęta brzesko-legniccy. Mennica w Złotym Stoku. Srebro 2,0 g, 22 mm |
MENNICA
W złotostockiej mennicy bito złote dukaty oraz
srebrne grosze, krajcary i talary.
Na cykl produkcyjny monet składały się następujące operacje:
1. Przygotowanie krążków do
bicia monet. Odlane w probierni płyty rozklepywano lub rozwalcowywano
na blachę, z której wycinano krążki o średnicy i grubości takiej,
jaką miały posiadać bite z nich monety.
2. Kontrolowanie wagi krążków. Ważono na wadze każdy krążek
złota i odliczoną partię krążków srebra. Zbyt lekkie krążki odrzucano
zbyt ciężkie obcinano lub spiłowywano.
3. Mechaniczne lub chemiczne
czyszczenie krążków. Złote czyszczono tylko mechanicznie - szczotkami.
Srebrne poddawano "bieleniu", czyli kąpieli w roztworze
soli i winnego kamienia.
4. Wybijanie lub tłoczenia monet
za pomocą odpowiednich stempli.
5. Rycie stempli potrzebnych
do bicia monet.
Mennica na rycinach i obrazach
z XVI wieku
